 |
 |
|
|
عشق مال پرستو هاست سر به سرم بگذار و بگذار در هوای تو نفس بکشم دمی با تو و باز دمی با تو لبا لب به کوری چشم آدم ها و لبریز به قول پرستو ها بگذار بگذار روی پای خودمان بایستیم و ریشه هایمان را به خاک بسپاریم اگر چه خاک ،خاک ما نباشد دستهایمان به آسمان بلند می کنیم اگر چه آسمان ،آسمان ما نباشد شبیه معجزه است و شهردار هم هیچ غلطتی نمیتواند بکند اگر چه شهر، شهر ما نباشد وچهار راه جلوی پای ما بگذارند ما مقصدیم و عشق مال ماست هم دم و هم باز دم ما را در میراث جهانی که جهان ما نیست |
|
+ نوشته شده در
ساعت 0:12 توسط احمد ارجمندی |
|
|
اعترافات یک ذهن خطرناک (مطالعه این شعر برای افراد زیز 18 سال مفید است) نرم نرمک خواب را کنار می زنی هر صبح و آفتاب ب بسم الله صبح است با احتیاط چشم ها را باز کن پنجره از آواز گنجشک ها لبریز است همه چیز اما شاعرانه نیست پشت در روزنامه ها منتظرند تا شاعرانه از دنیا نروی صفحه اول انا لله صبح است و با قی حوادث حوادثی که حتی 6 صبح اتفاق می افتند وقتی دختری زیبا پنجره را باز کرده بود تا لبریز گنجشک ها شود خبر ،خبر تجاوز است از نوار عزه تا تمام مرز های محجوب شهر من می ترسم وقتی با ولع تمام حوادث روزنامه را تصور می کنم می ترسم از باز کردن پنجره حتی می ترسم آنقدر گرسنه باشند که یک اتوبوس را با تمام آدم ها بخورند یا یک نسل را به آتش بکشند من حتی می ترسم به رئیس جمهور محبوبمان ثابت کنم به شعور ما تجاوز شده است |
|
+ نوشته شده در
ساعت 23:32 توسط احمد ارجمندی |
|
|
|
|
+ نوشته شده در
ساعت 23:54 توسط احمد ارجمندی |
|
|
هیچ خدایی آدم را سنگ نمی کند وقتی مادر بزرگ جای همه ما استغفار میکند لبخندی برای مادر بزرگ سفارش همسرم لبخندی است که نه به زکند و نه به هیچ زن زیبای دیگری می بردم لبخندی سفارشی برای همسرم همین لبخند های پاپتی جای پای کوچک دلی است که همیشه به عکس نیچه فکر می کند خدایی در اتاق است لبخندی برای هم اتاقی ها |
|
+ نوشته شده در
ساعت 16:29 توسط احمد ارجمندی |
|
|
خودکار را توی حلقم فرو می کنم کلمات را بالا می آورم و به شما تعارف می کنم در بطن چپ شعری عاشقانه باید بی رحم و صادق باشیم که کار تازه ای هم نیست جا دادن بمب های کودکانه آن هم از آسمان در قلب عروسکهایی که در بطن چپ کودکان ویتنام مردند باید بی رحم و صادق باشیم و کبریت های جا مانده از اسکندررا بدزدیم از موزه ملی و آتش بکشیم به پرده های بافی مانده ی تاریخ و بی پرده تاریخ را از بطن چپش بیرورن بکشیم بی رحم و صادق کاش زن بودم و خوابم چب افتاده بود از دنده چپ آدم که بیدار می شدم که خودکار را توی حلقش فروکرده است تا دوباره متولد شود بی بطن چپ و بی حتی یک روده راست توی سرش شاعری که دوست دارد در بطن راست زندگی رویاهای زیبا بکارد |
|
+ نوشته شده در
ساعت 22:7 توسط احمد ارجمندی |
|
|
کلمه ای را به دل می سپارم نوک زبانم تلخ می شود منظره ای را فراموش می کنم مردمکانم تلخ و کوچک می شوند با دستی باد را و بادستی دلم را نگه می دارم تلخ و دور می شوم دور آنقدر که تنها به زبان تو کلمات را و هم دست تو تنها باد را و با چشم های تنهای تو تنها دنیا را شیرین می کنم بر می کنم قلبی که دست چپم را شیرین کرده است دل برکم لباس کوچک تنهایی من |
|
+ نوشته شده در
ساعت 0:10 توسط احمد ارجمندی |
|
|
تقدیم به قیصر امین پور و همه گل های آفتابگردانش تو به آسمان نمی روی بیشتر آسمان به تو رفته است دلتنگ نگاهت می کنم بی اختیار و زلال سلامم می دهی آفتابگردان نیستم مثل تمام گلهایت وقتی آسمان نیستی مثل تمام روزهایم بی اختیار و زلال دلتنگم بیشتر شبیه شعر های تو |
|
+ نوشته شده در
ساعت 10:56 توسط احمد ارجمندی |
|
|
به همین خاطر کوچک دریا را به دلم می زنم و مدام روی آب شعر می نویسم لبها یم اما به همان خاطر کوچک شبیه خشک ترین صحرای دنیاست وقتی دوستت دارم سر زبانم مد می شود و من شبیه یک ساکن کوچک کنار تو و هرچه دریا می مانم |
|
+ نوشته شده در
ساعت 23:35 توسط احمد ارجمندی |
|
|
یک مشت تکراری
پرنده ها یک مشت سپید نیستند که توی آسمان پرسه می زنند مغز هر کدامشان را که نشانه بگیری عطر خوش کسی توی هوا پخش می شود انگشتت را پایین بیار خوب نیست به زخم های کسی اشاره کنی بگذار روی قلبت یک مشت است که مدام خودکشی می کند و عطر کسی در رگهات سرخ می شود خجالت نکش ما همه یک مشت آدمیم |
|
+ نوشته شده در
ساعت 11:56 توسط احمد ارجمندی |
|
|
تنها دیکتا تورهای بزرگ شعر تروریست های بزرگ را می خوانند و ما سا ل ها تروریست زاده ایم دلتنگی هام را برای حافظ بردم تا در جهان منتشر شوم در تیراژی بیشتر ازچند زخم و چند زبان دنیا خیلی کوچک شده است کافی است شعری برای برج ایفل بنویسی و به فرانسه پست کنی آنگاه تروریستی بین المللی خواهی شد وبعد تمام شعرهات را برای جنایتی هولناک جستجو می کنند در تیراژ بیشترین چشم های چیره دست کلماتت را عریان می کنند و تو تنها باید خودت را از شانزلیزه به کوچه ی علی چپ برسانی تا یک شاعر بین المللی بمانی |
|
+ نوشته شده در
ساعت 16:51 توسط احمد ارجمندی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
احمد ارجمندی
متولد:29/10/1363 شیراز مهندس عمران عاشق لیلا که در تمام زبان های من ترجمان leela است. leela :تمام کيهان يک لطيفه است، هندو آن را "leela " می نامد. يک شوخی يا يک بازی و آن روزی که اين را درک کنی خواهی خنديد و آن خنده هرگز بند نخواهد آمد می خندی و می خندي، اين خنده در سرتاسر کيهان پژواک خواهد يافت اوشو |
| پیوندهای روزانه |
|
شعرهای من در سایت کلاغ 3 شعرهای من در سایت کلاغ 2 شعرهایمن در سایت کلاغ1 آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|